Witamy Was drodzy czytelnicy w czwartym, długo oczekiwanym numerze naszej gazetki! Na szczęście, chyba długie, zimne i śnieżne wieczory mamy już za sobą. Nareszcie w na­sze okna znów zaglądają promyki słońca. W tym, można powiedzieć już prawie wiosennym numerze, sporo miejsca poświęcamy na projekt Młodzi przeciwko korupcji. Niech ta idea rozwija się wraz z pąkami na drzewach. Zachęcamy do zapoznania się z badaniami, których dokonali nasi uczniowie. Będziemy starali się na bieżąco informować Was o ich działaniach.

Z okazji zbliżającego się Dnia Kobiet wszystkim Paniom, a w szczególności tym, które należą do społeczności naszej szkoły, życzymy wszystkiego najlepszego. I oby każdy dzień w roku, nie tylko 8 marca, był dla nas Dniem Kobiet.

„mi się marzy”

a mi się marzy piątkowy wieczór a może poranek sobotni
twarz na poduszce włosy w nieładzie rozsypane w bieli
marzy mi się dłoń którą odnajdę wśród pościeli
i uśmiech lśniący w oczach brązowych

a mi się marzy wieczór wakacyjny
i gwiazd blask ponad nami i cisza
tylko cisza wokół i ty

Panna ... czyli Ida Pawłowicz, laureatka konkursu poetyckiego

Indyjska dzielnica czerwonych latarni - dla niektórych dzielnica rozkoszy, dla innych piekło. Dzielnica ta, znana głównie z nieładu, bałaganu, biedy, a przed wszystkim z prostytucji i narkomani.

Kobiety oraz niewinne małe dzieci musiały w ten sposób pracować. W tym miejscu nie ma czegoś takiego jak dzieciństwo. Już kilkuletnie dziecko wie, co będzie musiał robić, gdy do­roś­nie. Matki tak po prostu wysyłają swoje córki na ulicę.

Każde z tych dzieci marzy o normalnym życiu, szkole, a potem nawet o studiach. Zapewne może tylko garstka wyrwie się z tego okrutnego świata.

Autorka filmu, Zana Briski postanowiła pomóc indyjskim dzieciom, tworząc dla nich zajęcia z fotografii. Próbuje wyrwać dzieci z tego środowiska. Podarowuje im aparaty fotogra­ficzne. Dzieci odnajdują w tym swoją pasję. Zana próbuje umieścić dzieci w szkołach, za wszelką cenę chce odmienić ich podły los. Czy można ich losy odwrócić? To pytanie zadaje sobie prawie każdy, kto zobaczył ten film.

Czy biedny człowiek musi być tak upodlony i upokorzony. Każdy z nas ma swoją godność i nie chce, aby jego los był z góry przesądzony.

Ala

Alkohol

Pewnego dnia Sylwia wraz z koleżanką wybrały się na wagary. Postanowiły spędzić czas inaczej niż zwykle. Kupiły w sklepie alkohol, który miał im zagwarantować dobrą zabawę. Niestety, wszystko potoczyło się inaczej, niż sobie to wyobrażały. Gdy Sylwia przebiegała przez ulicę, potrącił ja samochód.

Kalectwo

W wyniku wypadku, Sylwia została sparaliżowana od pasa w dół. Odtąd resztę życia spędzi na wózku inwalidzkim. Dziewczyna nie widzi już sensu życia. Kuzyn postanawia ją zabawić, proponując jej różnego rodzaju gry, ale Sylwia jest zniechęcona. Nie jest do końca szczera ze swoim przyjacielem, który tak naprawdę nie zdaje sobie sprawy z tego, jak doszło do wypadku i jakie są jego konsekwencje finansowe.

Problemy finansowe

Okazuje się, że ojciec dziewczyny pracuje nielegalnie za granicą, w związku z czym ani on, ani ona nie mają ubezpieczenia. Polisa, którą Sylwia ma wykupioną w szkole, nie obejmuje wypadków poza jej terenem. Co gorsza, przez to, że była nietrzeźwa, nie dostanie żadnego odszkodowania od kierowcy samochodu.

Bolesna prawda

Przyjaciel dowiaduje się, jak przebiegało dokładnie całe zdarzenie. Dziewczyna zdaje sobie sprawę, jak duży błąd popełniła. Od jakiegoś czasu odkładała pieniądze, ale to było za mało, by mogła pokryć wszystkie koszty związane z wypadkiem. Praca jej ojca „na czarno” wiąże się z brakiem ubezpieczenia, a więc za pobyt w szpitalu i opiekę medyczną dziewczyna musi zapłacić sama.

Tragedia Sylwii jest dla nas wszystkich przestrogą, jak nasze nieodpowiedzialne decyzje mogą zaważyć na naszej przyszłości. Jesteśmy młodymi ludźmi i jak każdy człowiek, popełniamy błędy, jednak niektóre mogą nas wiele kosztować. Niech więc historia tej dziewczyny będzie dla nas pouczeniem.

Carla i Paragwaj

Dnia 16 stycznia klasa II TB odwiedziła fabrykę makaronu „MALMA”.

Teren fabryki jest bardzo duży, budynki powojenne, ale za to urządzenia najnowszej technologii. Oprócz makaronów są tam produkowane kasze i pierogi.

Makarony „MALMA” są najwyższej jakości, gdyż pszenica do ich produkcji jest sprowadzana aż z Kanady i nosi nazwę Amber Durum. Pracownicy mówią na nią w skrócie AD. Ta pszenica jest sprowadzana z tak daleka, ponieważ jej właściwości są znacznie lepsze niż polskich mąk. Zawiera ona 45% glutenu , który sprawia, że ciasto na mąkę ma taką ciągnącą się konsystencję. Polska pszenica ma tylko około 23%.

Makarony „MALA” są zrobione tylko z tej właśnie mąki oraz wody. Ta fabryka jest jedyną w Polsce, która nie dodaje żadnych innych składników np. konserwujących czy bar­wiących.

Proces w jakim powstaje makaron jest dosyć prosty. Najpierw pszenica jest myta i osu­szana. Następnie jest wdmuchiwana do specjalnych urządzeń, które ją rozdrabniają, nie mielą. Wtedy powstaje kaszka, która nazywa się inaczej semoliną. Oczywiście proces rozdrabniania dzieli się na kilka części, gdyż pszenica nie rozdrabnia się od razu na równe cząsteczki. Po uzyskaniu jednolitej semoliny, jest ona mieszana z wodą. Powstaje wtedy ciasto, które jest wciskane do różnych forem, w zależności od tego jaki kształt chcieli byśmy otrzymać. Następnie ten wyciśnięty makaron jest suszony w takich dużych okrągłych maszynach. Proces ten trwa około 8 godzin.

I w ten sposób powstaje makaron.

Jedną z ciekawostek jest to, że „MALMA” wysyła również swe makarony za granicę, głównie do Włoch, gdzie też cieszą się ona popularnością. Mają one inny wygląd, ale skład jest ten sam.

Carla